تحلیل و بررسی ارزش اثباتی شهادت ولد الزنا در مذاهب اسلامی

نوع مقاله: مقاله علمی

نویسندگان

1 استادیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه سیستان و بلوچستان (نویسنده مسئول)

2 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی/دانشگاه سیستان و بلوچستان/ایران

چکیده

«شهادت» به عنوان یکی از دلایل اثبات دعوا از موضوعات مهم و پرکاربرد در فقه و حقوق اسلامی است که شرایط و ضوابط آن را فقها و مجتهدین امت اسلامی به خوبی بیان نموده‌اند. یکی از مباحث اساسی و اختلاف برانگیز در این باب، شرط طهارت مولد است که مشهور فقهای امامیه و به تبع آن قانون ایران هم آن را جزو شرایط شاهد دانسته است، لذا شهادت ولد الزنا را به طور مطلق نمی‌پذیرند؛ اما شهید ثانی و شیخ طوسی از فقهای بزرگ امامیه و جمهور فقهای اهل سنت، حلال‌زادگی را شرط نمی‌دانند و قائل به پذیرش شهادت ولد الزنا در همه امور مدنی و کیفری هستند. مالکیه شهادت ولد الزنا را بر زنای شخص دیگر، جایز نمی‌داند و شیخ طوسی نیز در دیدگاهی دیگر شهادت ولد الزنا را صرفاً در امور جزئی و کم اهمیت پذیرفته است. پژوهش حاضر که به روش توصیفی، تحلیلی انجام گرفته، نشان می دهد دیدگاه پذیرش شهادت ولد الزنا مطلقاً، به دلیل عمومیت و اطلاق ادله شهادت و عدم تخصیص یا تقیید آن و نیز مطابق آیه «وزر» از اتقان و استحکام و قوت بیشتر برخوردار است. در نتیجه شهادت ولد الزنا مقبول خواهد بود.
 
برای دریافت اصل مقاله، از نورمگز و یا مگیران ، آدرس های زیر را کپی و در نوار آدرس مرورگر خود وارد نمایید:
مگیران:
 https://www.magiran.com/paper/2193443
نورمگز:
https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1698086

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The analysis and study of the proving value of testimony of the Adulterate in the Islamic schools

نویسندگان [English]

  • Muhammad Reza Keikhah 1
  • Abdollah Fotohi 2
1 Assistant professor of jurisprudence and the basics of the Islamic law, Sistan and Baluchestan University
2 PH D student of jurisprudence and the basics of the Islamic law, Sistan and Baluchestan University
چکیده [English]

Testimony as one of the proofs of litigation is one of the most important and widely used issues in Islamic jurisprudence and law, the terms and conditions of which have been well expressed by the jurists and Mujtahids of the Islamic Ummah. One of the main and controversial issues in this regard is the condition of legitimacy of birth, which the famous Imami jurists and consequently the Iranian law has considered it as a condition for witness, so they do not accept the testimony of the adulterate absolutely; However, Shahid Thani and Sheikh Tusi, among the great Imami jurists and the majority of Sunni jurists, do not consider lawfulness of birth as a condition and believe in accepting the testimony of the adulterate in all civil and criminal matters. Malikis does not allow the testimony of the adulterate on the adultery of another person, and Sheikh Tusi, in another view, has accepted the testimony of the adulterate only in minor matters. The present study, which has been done by descriptive and analytical method, shows that the view of absolutely accepting the testimony of the adulterate is more convincing due to the generality and absoluteness of the reasons of testimony and its non-dedication or restriction and also according to the verse of “Wizr”. As a result, the testimony of the adulterate will be acceptable.

کلیدواژه‌ها [English]

  • testimony
  • adulterate
  • Islamic jurisprudence
قرآن کریم
- ابن ادریس(بی‌تا)، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، [بی‌جا]، [بی‌نا].
- ابن رشد،  محمد بن احمد(1408ق)، البیان و التحصیل و الشرح و التوجیه و التعلیل لمسائل المستخرجة، بیروت: دار العرب الاسلامی.
- ابن عابدین، محمد امین(بی‌تا)، رد المحتار علی الدر المختار، بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- ابن عبدالواحد، کمال الدین محمد(بی‌تا)، شرح فتح القدیر، بیروت:  دار احیاء التراث العربی.
- ابن فارس، ابوالحسن احمد بن فارس بن زکریا(1404ق)، معجم مقاییس اللغة، بیروت: مکتب الاعلام الاسلامی.
- ابن قدامه، عبدالله بن احمد(1388ق)، المغنی، قاهره: مکتبة القاهره.
- ابن المرتضی، احمد بن یحیی(1422ق)، البحر الزخار الجامع لمذاهب علماء الامصار، بیروت: دار الکتب العلمیه.
- ابن مفلح، ابی اسحاق برهان الدین ابراهیم بن محمد بن عبدالله بن محمد(1421ق)، المبدع فی شرح المقنع، بیروت: المکتب الاسلامی.
- ابن منظور، ابوالفضل جمال الدین محمد بن مکرم(1405ق)، لسان العرب، قم: نشر ادب الحوزه.
- البهوتی، منصوربن یونس(1982م)، کشاف القناع علی متن الاقناع، تحقیق هلال المصلیحی، بیروت: دارالفکر.
- حر عاملی، محمد بن حسن(1303ق)، وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة، بیروت: داراحیاء التراث العربی.
- حطاب، محمد بن محمد(1412ق)، مواهب الجلیل فی شرح مختصر خلیل، بیروت: دار الفکر.
- حلی، ابوالقاسم نجم‌الدین جعفر بن الحسن(1403ق)، شرائع الاسلام، بیروت: دارالاضواء.
- خرشی، محمد بن عبدالله(بی‌تا)، شرح مختصر خلیل، بیروت: دار صادر.
- خوئی، سید ابوالقاسم(بی‌تا)، مبانی تکملة المنهاج، نجف اشرف: مطبعة الآداب.
- دسوقی، شمس‌الدین الشیخ محمد عرفه(بی‌تا)، حاشیة الدسوقی علی الشرح الکبیر، بیروت: دار الفکر.
- زحیلی، وهبه(1409ق)، الفقه الاسلامی و ادلته، دمشق: دار الفکر.
- جبعی عاملی، زین‌الدین(1413ق)، مسالک الأفهام، قم: انتشارات موسسه معارف الاسلامیه.
- ـــــــــــــــــــــ(1427ق)، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، مجمع الفکر الاسلامی.
- سید مرتضی(بی‌تا)، الانتصار فی انفرادات الامامیه، [بی‌جا]، [بی‌نا].
- شافعی، محمد بن ادریس(1410ق)، الام، بیروت: دار المعرفه.
- طوسی، محمد بن حسن(1417ق)، الخلاف فی الاحکام، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- ــــــــــــــــــــــ(بی‌تا)، المبسوط، المکتبة المرتضویة لاحیاء الآثار الجعفریه.
- ـــــــــــــــــــــــ(1413ق)، تهذیب الاحکام فی شرح المقنعة للشیخ المفید، بیروت: دار الاضواء.
- ـــــــــــــــــــــــ(1400ق)، النهایه، بیروت: دار الکتاب العربی.
- کاسانی، ابوبکر بن مسعود(1406ق)، بدائع الصنائع فی ترتیب الشرائع، بیروت: دار الکتب العلمیه.
- مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی(1403ق)، بحار الانوار، بیروت:  دار احیاء التراث العربی.
- مر غینانی، علی بن ابی بکر(بی‌تا)، الهدایة فی شرح بدایة المبتدی، بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- مقدسی، عبدالرحمن بن محمد(بی‌تا)، الشرح الکبیر علی متن المقنع، بیروت: دار الکتاب العربی.
- نجفی، محمد حسن(1981م)، جواهر الکلام، بیروت: داراحیاء التراث العربی.
- نسفی، عبدالله بن احمد بن محمود(1438ق)، کنز الدقائق، کراچی: مکتبه لدیانوی.
- نصیری، حمید رضا و مریم گوهری(1392)، نقش وراثت در سرنوشت انسان از منظر قرآن و حدیث، سراج منیر، ش13، ص 128- 105.
- النمری، عمر یوسف بن عبدالله بن محمد بن عبد البر(1434ق)، الکافی فی الفقه علی مذهب اهل المدینة، دمشق: دار ابن کثیر.
متقی هندی، علاء‌الدین علی(1405ق)، کنز العمال، بیروت: موسسة الرساله